Het grote geluk zit in de kleine dingen!

Het was ergens vorig schooljaar toen bij Mevr. Breugelmans en Mevr. Van Winckel de goesting voor een schooltoneel opnieuw begon te kriebelen. Opnieuw, want enkele jaren geleden hadden zij ook al hun creativiteit gebruikt om samen met leerlingen en leerkrachten enkele fantastische voorstellingen op de scène en in openlucht te brengen: Julia en Romeo, Orfee, Aliceke en Feest werden telkens vol enthousiasme onthaald, en terecht:  Het waren één voor één pareltjes.

Dit keer dachten ze eerder aan een voorstelling door de leerkrachten voor de leerlingen. Er werd eerst voor een bestaande komedie gekozen , maar toen bleek dat er te weinig mannelijke toneelspelers te vinden waren op onze school, moesten de plannen gewijzigd worden. Het was begin september en al wie mee in ‘het project’ wilde stappen, stond natuurlijk te popelen om toch een voorstelling te spelen.

Op dat moment kwam Mevr . Breugelmans met een idee dat alleen van haar kan komen: “Als ik nu zelf eens een stuk zou schrijven?”. Topidee!

Mevr. Breugelmans zette al haar zotte, creatieve, ongeloofwaardige, soms toch ontroerende, wijze en hilarische ideeën op papier en maakte er op 3 (drie!) maanden tijd een zalige komedie van.

“Het grote geluk zit in de kleine dingen” was geboren!

Wie vanaf dat moment op dinsdagavond langs het park passeerde, moet waarschijnlijk gedacht hebben dat er enkele gekken hun intrede genomen hadden in ‘t Stella, want dan werd de leerkrachtenkamer omgetoverd tot een rusthuis (excuseer… kwalitatief woonzorgcentrum) met rollators, rolstoelen, pruiken en steunkousen. Er werd gesleurd met tafels en hometrainers, vazen en plantenbakjes. Hoorapparaten en fietssloten vlogen in het rond. Verschillende vreemde personages, de ene nog blond en gezond, de andere eerder grijs en eigenwijs, passeerden de revue.

Moemoe en vava kwamen al eens piepen en zuchtten… “Er is nog werk aan, nog véél werk!” Gelukkig had Flor zijn tekening voor oma Germaine al klaar!

Verhaallijnen werden aangepast, geschrapt en toegevoegd. “We kunnen nog dit…” “Zou het niet grappig zijn als we…” “Misschien is het toch beter dat we…”. “Hoe zat die mop van Klein Lowieke nu weer?”...  Enkele dagen later verscheen dan telkens een nieuw smartschoolbericht: ‘Aanpassing script’.

Ondertussen werd ook het knappe decor ontworpen, gemeten, gezaagd en gedecoreerd. De schmink werd uitgeprobeerd, filmpjes werden opgenomen (bedankt leerlingen!)  en gemonteerd, collega’s werden aangemoedigd om achter de schermen hun steentje bij te dragen.

Na een twintigtal repetities en evenveel scriptaanpassingen waren we er met z’n allen "helemaal klaar voor". Ergens klaar voor zijn, is in dit geval erg relatief: Tijdens de generale repetitie leek het eventjes helemaal fout te gaan, toen in het tweede bedrijf de (waarschijnlijk licht dementerende) oudjes enkele bladzijden tekst oversloegen en daardoor belangrijke scenes dreigden vergeten te worden. Gelukkig viel net op tijd onze frank (of was het een ros centje?) en kronkelden we ons een weg terug naar het oorspronkelijke scenario. Niemand in de zaal die iets merkte. Missie geslaagd!

 Met knikkende knieën, wat dan weer wel past voor oudjes, overleefden we ook de première voor onze eigen leerlingen. Met z’n allen deden we er nog enkele flinke scheppen bovenop en het applaus, de lach en de aanmoedigingen in de zaal gaven ons vleugels! Elke voorstelling was anders, elk publiek was anders, maar het gevoel achteraf was telkens geweldig!

Het konijneneten was echt “niet te vreten”, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door alle verwennerij die ons te beurt viel: Een heerlijk spaghettidiner, koekjes à volonté, wafeltjes van Maria en natuurlijk de taart tijdens de voorstelling: elke keer een andere!

Kussen tijdens de werkuren, dat hebben Leroy en Carolientje (jammer genoeg) niet gedaan, maar de hysterische directrice hebben ze na elke voorstelling liefdevol terug in de armen gesloten.  En zo kwam ook dat weer goed!

… En dat allemaal dankzij één klein lotje… of was het door een geweldig script?

Bedankt, fijn publiek! U was geweldig!

Bedankt, fijne collega’s! Met z’n allen op en achter dat podium… Een unieke belevenis… Kippenvel…

Op naar een volgende?!

(VML)

Blog categorieën